Severus Lucius Septimius

Septimius Severus, Lucius (Leptis Magna, aan de Libische kust, 146 – Eboracum [thans York] 211), Romeins keizer van 193 tot 211, werd consul in 190, stadhouder van Pannonië in 193 en werd aldaar door zijn legioenen na de vermoording van Pertinax tot keizer uitgeroepen.

Na een mars naar Rome bracht hij Didius Julianus ten val en ontsloeg hij de praetoriaanse garde die hem had geïnstalleerd. Tegelijk met Septimius Severus waren in Syrië Pescennius Niger en in Brittannië Clodius Albinus tot keizer uitgeroepen, die hij resp. in 194 bij Issus en in 197 in Gallië bij Lugdunum versloeg. Tijdens een veldtocht tegen de Parthen (197–201) verwoestte hij Seleucia, Babylon en Ctesiphon (198) en nam hij Mesopotamië in (199). In 208 trok hij met zijn vrouw, de Syrische Julia Domna – die zeer ontwikkeld was en grote invloed op hem had –, en zijn zoons Caracalla en Geta naar Brittannië, dreef invallers uit Schotland terug en herstelde de Hadrianuswal. Na zijn overlijden werd hij door zijn beide zoons opgevolgd.

Men kan Septimius Severus beschouwen als een voorloper van de soldatenkeizers. Op vrijwel alle gebieden hadden tijdens zijn regering ingrijpende verschuivingen plaats. De Senaat verloor zijn reële macht, de achterstelling van de provincies bij Italië verminderde sterk en het leger kreeg privileges ten koste van de burgers. Rome verfraaide hij met imposante bouwwerken (bijv. de triomfboog op het Forum Romanum).

Toevoegen aan: del.icio.us | Digg