Verspreiding van de dieren

Bij het begin van het Pleistoceen-tijdperk, ongeveer één miljoen jaar geleden, lagen de werelddelen ongeveer op hun tegenwoordige plaats. Er gebeurden echter twee dingen die de verspreiding van de dieren veranderde. Het eerste was een periode van vier ijstijden, die een miljoen jaar geleden begon. Het andere was de verschijning van de mens.

Tijdens de vorming van Pangaea, toen de werelddelen weer bij elkaar kwamen, oceanen verdwenen en bergketens omhoog werden gedrukt, begonnen de reptielen het land te veroveren. Ze namen grotendeels de plaats in van de amfibieën. De periode van de reptielen duurde meer dan tweehonderd miljoen jaar. Deze periode eindigde met de ondergang van de dinosauriërs, ongeveer in de tijd dat Pangaea zich begon te splitsen in de werelddelen die we nu kennen.

Als wij aannemen dat de bodem van de Atlantische Oceaan vanuit de centraal gelegen, onder water liggende bergrug langzaam aangroeit en dat al miljoenen jaren doet, volgt daaruit dat Noord- en Zuid-Amerika eens zeer dicht bij Europa en Afrika hebben gelegen. Of, zoals Wegener een halve eeuw geleden zei, tegen elkaar hebben aangelegen. Deze theorie is tegenwoordig algemeen aanvaard. Sterker nog, er wordt algemeen aangenomen dat de continenten al meer dan tweehonderd miljoen jaar - sommigen spreken zelfs van tweeduizend miljoen jaar - op hun tectonische platen drijven. Door deze beweging ontstonden en verdwenen oceanen.

Als men ijzervijlsel op een stukje karton strooit en men houdt daar een magneet onder, dan rangschikken de ijzerdeeltjes zich onmiddellijk volgens een patroon dat de lijnen van het krachtveld van de magneet laat zien. Onze aarde gedraagt zich ook al een kolossale magneet en heeft, net als de magneet onder het ijzervijlsel, een krachtveld. Als er nieuw gesteente wordt gevormd, rangschikken magnetische deeltjes in dat zich vormende gesteente zich volgens een patroon, op dezelfde manier als bij het ijzervijlsel.

Bij zijn publicatie over de evolutie voegde Wallace plattegronden, waarop de verspreiding van de dieren over de aarde was aangegeven. Hij was namelijk tot de conclusie gekomen dat de wereld overeenkomstig de verspreiding van de diersoorten kon worden verdeeld in zes gebieden.

In 1835 zeilde de met tien kanonnen bewapende, uit Groot-Brittannië afkomstige brik de 'Beagle' naar een zwart, met lava bedekt eiland. De vulkanische kegels herinnerden de natuuronderzoeker Charles Darwin aan de schoorstenen van de ijzergieterijen in zijn geboortestreek Staffordshire. Het eiland was Chatham, het eerste land dat de bemanning van de Beagle bij de Galapagos Eilanden in zicht kreeg. Het dierenleven op de Galapagos Eilanden bracht Darwin tot voor zijn tijd bijzonder gewaagde uitspraken over de oorsprong van de diersoorten.

Alle dieren zijn in staat om zich voort te planten. Behalve als ieder dierenpaar gedurende hun leven niet meer dan twee nakomelingen zou verwekken, zou het aantal dieren in de wereld dus moeten toenemen. Afgezien van de mens, die de grootte van zijn gezin zelf kan bepalen, verwekken alle dieren heel wat meer nakomelingen dan twee. Sommige dieren verwekken zelfs duizenden nakomelingen per jaar.